Fyrsta skiptið frá því ég flutti til Álaborgar '03 er ég komin með slæma heimþrá. Frekar slæma... hún stigmagnast ekki eins og hjá mörgum, heldur kom hún allt í einu og er ekkert að fara. En, það þýðir víst ekkert að spá í því - bara bjóða henni velkomna og taka bara einn dag í einu. Katrín er búin að hafa Stellu í orlofi á heilanum, raular lagið á hverri stundu og svo biður hún alltaf um að horfa á myndina! ég horfði nokkra "Fastir liðir eins og venjulega" þætti um daginn og sá Brúðguman í gær - held að það sé ekkert að bæta ástandið!

Never, never be afraid to do what's right, especially where the welfare of a person or animal is at stake. Society's punishments are small compared to the wounds we inflict upon our soul when we look the other way.

Dr. Martin Luther King Jr., 1929-1968

Katrín við pabba sinn í bílnum: pabbi når jeg bliver voksen, får jeg så baby?
Pabbi: uhh já, kannski
Katrín: Kemur baby útúr pjöllan?
Pabbi: uhhja
Katrín: Þarf að skera í hana?
Pabbi (skelfingu lostinn): Katrín þú ert bara 4 ára, ekki hafa áhyggjur af þessu núna.

Hann er alveg eins og Ken (Barbie & Ken - Ken)& þrusu góður... alveg þess virði að eyða nokkrum mínútum í.
Viðtalið gekk rosa vel, en ég fékk ekki vinnuna. Við vorum fimm í viðtali, ég var eina konan og bjó lengst í burtu... þannig að umsóknin virkaði greinilega mjög vel fyrst þeir drógu mig alla leið frá Álaborg. Það var æðislegt að hitta Lilju, þótt við eyddum ekki miklum tíma saman - en það var góður tími samt sem áður ;) svo náði ég að lesa bók í lestinni og nauuuuuut þess í botn að vera í friði frá öllu áreiti!
Það er orðið of kalt í Álaborginni, maður nennir varla út þessa daganna... en krakkarnir komnir í jólaskap og tala um jólin á hverjum degi - ég er reyndar í smá jólafíling, vonandi helst hann...